κατάρτι

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	το	κατάρτι	τα	κατάρτια
γενική	του	καταρτιού	των	καταρτιών
αιτιατική	το	κατάρτι	τα	κατάρτια
κλητική		κατάρτι		κατάρτια
Οι καταλήξεις -ιού, -ια, -ιών προφέρονται με συνίζηση.
Κατηγορία όπως «τραγούδι» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κατάρτι < (κληρονομημένο) μεσαιωνική ελληνική κατάρτι(ν) < ελληνιστική κοινή κατάρτιον

Προφορά

ΔΦΑ : /kaˈtaɾ.ti/

τυπογραφικός συλλαβισμός : κα‐τάρ‐τι

Ουσιαστικό

κατάρτι ουδέτερο

1. (ναυτικός όρος) ο ιστός πλοίου, στύλος μεγάλου ύψους από τον οποίο στα μεν ιστιοφόρα (ξύλινος) φέρονται τα πανιά στα δε νεότερα φορτηγά (μεταλλικός) οι φορτωτήρες, κεραίες επικοινωνίας, ραντάρ κ.λπ. καθώς και φανός ναυσιπλοΐας.

     το κατάρτι ανάλογα της θέσης του επί του πλοίου λαμβάνει ιδιαίτερη ονομασία όπως π.χ. πρόβολος, ακάτιος κ.λπ. ή πρωραίο, μεσαίο, πρυμναίο, παράμεσο κ.λπ., ανάλογα δε του φερόμενου αριθμού αυτών (εκτός προβόλου) χαρακτηρίζεται και το ιστιοφόρο π.χ. μονοκάταρτο, δικάταρτο, τρικάταρτο μέχρι και ...επτακάταρτο

Συνώνυμα

• άλμπουρο
• άρμπουρο
• ιστός

Συγγενικά

• ακάτιος
• κοντραμπάστουνο
• πρόβολος

Σύνθετα

• αντενοκατάρτι
• αντενοκάταρτο

Μεταφράσεις

    κατάρτι

αγγλικά : mast (en) γαλλικά : mât (fr) ιταλικά : albero (della nave) (it) ολλανδικά : mast (nl) πολωνικά : maszt (pl)

---

Μεσαιωνικά ελληνικά (gkm)

Ετυμολογία

κατάρτι < (κληρονομημένο) ελληνιστική κοινή κατάρτιον

Ουσιαστικό

κατάρτι ουδέτερο

• (ναυτικός όρος) το κατάρτι

  άλλες μορφές: κατάρτιν

Πηγές

• κατάρτι -  Επιτομή του Λεξικού ⌘ Κριαρά της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας (1100-1669). Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, [μονοτονικό σύστημα].