ὑπέγγυος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ὑπέγγυος	τὸ	ὑπέγγυον
γενική	τοῦ/τῆς	ὑπεγγύου	τοῦ	ὑπεγγύου
δοτική	τῷ/τῇ	ὑπεγγύῳ	τῷ	ὑπεγγύῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ὑπέγγυον	τὸ	ὑπέγγυον
κλητική ὦ!		ὑπέγγυε		ὑπέγγυον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ὑπέγγυοι	τὰ	ὑπέγγυᾰ
γενική	τῶν	ὑπεγγύων	τῶν	ὑπεγγύων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ὑπεγγύοις	τοῖς	ὑπεγγύοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ὑπεγγύους	τὰ	ὑπέγγυᾰ
κλητική ὦ!		ὑπέγγυοι		ὑπέγγυᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ὑπεγγύω	τὼ	ὑπεγγύω
γεν-δοτ	τοῖν	ὑπεγγύοιν	τοῖν	ὑπεγγύοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ὑπέγγυος < ὑπ- + ἔγγυος < ἐγγύη < ἐν (ἔγ-) + γυῖον < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *gew- (χέρι)

Επίθετο

ὑπέγγῠος, -ος, -ον

1. που εγγυάται ότι λέει την αλήθεια
2. (νομικός όρος) που λογοδοτεί
3. (ελληνιστική σημασία) υποθηκευμένος
4. (ελληνιστική σημασία) που υπόκειται σε νόμους, έννομος

Πηγές

• ὑπέγγυος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὑπέγγυος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.