μελιτοῦς

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	μελιτοῦς	οἱ	μελιτοῦντες
γενική	τοῦ	μελιτοῦντος	τῶν	μελιτούντων
δοτική	τῷ	μελιτοῦντῐ	τοῖς	μελιτοῦσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	μελιτοῦντᾰ	τοὺς	μελιτοῦντᾰς
κλητική ὦ!		μελιτοῦς		μελιτοῦντες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		μελιτοῦντε
γεν-δοτ	τοῖν		μελιτούντοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'πλακοῦς' όπως «πλακοῦς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία 1

μελιτοῦς < συνηρημένος τύπος στην αττική διάλεκτο, ουσιαστικοποιημένο αρσενικό του επιθέτου μελιτόεις

Ουσιαστικό

μελιτοῦς, -οῦντος αρσενικό

• (γαστρονομία, γλυκό) είδος μελόπιτας

Ετυμολογία 2

μελιτοῦς < συνηρημένη μορφή του μελιτόεις

→ λείπει η κλίση

Επίθετο

μελιτοῦς, -οῦσσα, -οῦν

• γλυκός σαν το μέλι, τερπνός, ευχάριστος

Πηγές

• μελιτοῦς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.