οἰκουρός

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	οἰκουρός	τὸ	οἰκουρόν
γενική	τοῦ/τῆς	οἰκουροῦ	τοῦ	οἰκουροῦ
δοτική	τῷ/τῇ	οἰκουρῷ	τῷ	οἰκουρῷ
αιτιατική	τὸν/τὴν	οἰκουρόν	τὸ	οἰκουρόν
κλητική ὦ!		οἰκουρέ		οἰκουρόν
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	οἰκουροί	τὰ	οἰκουρᾰ́
γενική	τῶν	οἰκουρῶν	τῶν	οἰκουρῶν
δοτική	τοῖς/ταῖς	οἰκουροῖς	τοῖς	οἰκουροῖς
αιτιατική	τοὺς/τὰς	οἰκουρούς	τὰ	οἰκουρᾰ́
κλητική ὦ!		οἰκουροί		οἰκουρᾰ́
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	οἰκουρώ	τὼ	οἰκουρώ
γεν-δοτ	τοῖν	οἰκουροῖν	τοῖν	οἰκουροῖν
2η κλίση, Κατηγορία 'βοηθός' όπως «βοηθός» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

οἰκουρός < (οἶκος) οἰκ- + -ουρός

Επίθετο

οἰκουρός, -ός, -όν

1. που φυλάσσει τον οίκο (ο σκύλος, η καλή σύζυγος κ.λπ.)

   ≈ συνώνυμα: οἰκοφύλαξ

2. (μεταφορικά) που φυλάσσει την πατρίδα (όπως το ιερό φίδι της Ακροπόλεως των Αθηνών)
3. (μειωτικό) βρισιά για άντρα που δεν πηγαίνει στον πόλεμο

Πηγές

• οἰκουρός - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• οἰκουρός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.