γέννα

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	γέννα	οι	γέννες
γενική	της	γέννας		—
αιτιατική	τη	γέννα	τις	γέννες
κλητική		γέννα		γέννες
Η γενική πληθυντικού σε -ών δε συνηθίζεται.
Κατηγορία όπως «πείνα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

γέννα < αρχαία ελληνική γέννα

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈʝe.na/

Ουσιαστικό

γέννα θηλυκό

1. η ενέργεια του γεννώ, ο τοκετός

   η γυναίκα είχε δύσκολη γέννα που κράτησε πολλές ώρες

2. το αποτέλεσμα του γεννώ, το παιδί, το τέκνο

Μεταφράσεις

    γέννα

αγγλικά : birth (en), childbirth (en), litter (en) γαλλικά : enfantement (fr), accouchement (fr) γερμανικά : Geburt (de) θηλυκό ισπανικά : parto (es) ιταλικά : parto (it) ουγγρικά : szülés (hu) πολωνικά : poród (pl) ρουμανικά : naștere (ro) σουηδικά : nedkomst (sv) τσεχικά : rození (cs)

Μεσαιωνικά ελληνικά (gkm)

Ετυμολογία

γέννα < αρχαία ελληνική

Ουσιαστικό

γέννα, ας θηλυκό

1. η γέννα
2. η οικογένεια

Εκφράσεις

• γέννα τῆς σελήνης

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	γέννᾰ	αἱ	γένναι
γενική	τῆς	γέννης	τῶν	γεννῶν
δοτική	τῇ	γέννῃ	ταῖς	γένναις
αιτιατική	τὴν	γέννᾰν	τὰς	γέννᾱς
κλητική ὦ!		γέννᾰ		γένναι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		γέννᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		γένναιν
1η κλίση, ομάδα 'γλῶσσα', Κατηγορία 'δόξα' όπως «δόξα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

γέννα < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *ǵenh₁-

Ουσιαστικό

γέννα, -ης/ας θηλυκό [ᾰ ή ᾱ]

• ≈ συνώνυμα:  γένος

1. η καταγωγή
2. ο απόγονος, ο γιος

   ※  6ος/5ος πκε αιώνας ⌘ Αἰσχύλος, Προμηθεὺς δεσμώτης, στίχ. 853

   πέμπτη δ᾽ ἀπ᾽ αὐτοῦ γέννα πεντηκοντάπαις // πάλιν πρὸς Ἄργος οὐχ ἑκοῦσ᾽

3. η γενιά
4. το γένος, η οικογένεια

Συγγενικά

• γενναῖος
• γέννας
• γεννάω
• γεννήεις
• γεννητός
• γεννικός
• γεννῶ

Πηγές

• γέννα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• γέννα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.