μόνος

Δείτε επίσης : μονός

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός
γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
ονομαστική	ο	μόνος	η	μόνη	το	μόνο
γενική	του	μόνου	της	μόνης	του	μόνου
αιτιατική	τον	μόνο	τη	μόνη	το	μόνο
κλητική		μόνε		μόνη		μόνο
↓ πτώσεις	πληθυντικός
γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
ονομαστική	οι	μόνοι	οι	μόνες	τα	μόνα
γενική	των	μόνων	των	μόνων	των	μόνων
αιτιατική	τους	μόνους	τις	μόνες	τα	μόνα
κλητική		μόνοι		μόνες		μόνα
Κατηγορία όπως «μεγάλος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

μόνος < αρχαία ελληνική μόνος < πρωτοελληνική *monwo- < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *mey- (μικρός)

μόνος, -η, -ο

(χωρίς άρθρο) ολομόναχος, δίχως συντροφιά ή βοήθεια· δείτε και την αντωνυμία παρακάτω
- έμεινε μόνος στη ζωή
(με άρθρο) ο μοναδικός
- ο Κώστας ήταν ο μόνος που έτρεξε να βοηθήσει

μόνος (επίθετο)

μόνος, -η, -ο και μου, σου, του, μας, σας, τους

(οριστική αντωνυμία) χωρίς συνοδεία ή βοήθεια
πρέπει να βρεις τη λύση μόνος σου

το έκανε από μόνος του

Ξεχωρίζει από το επίθετο επειδή αφ' ενός δεν έχει ποτέ άρθρο, αφ' ετέρου συνοδεύεται πάντα από τους αδύνατους τύπους των προσωπικών αντωνυμιών.

μόνος - Κάτος, Γιώργος Β. (2016) Λεξικό της λαϊκής και της περιθωριακής μας γλώσσας. Θεσσαλονίκη. online στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (ΚΕΓ,^{1 2})
μόνος - Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (1998) του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη (συντομογραφίες-σύμβολα. Ετυμολογίες: Ευάγγελος Πετρούνιας). Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
μόνος - Χαραλαμπάκης, Χριστόφορος (επιμέλεια) (2014). Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών. (ψηφιοποιημένη έκδοση από το 2023, συντομογραφίες σύμβολα)

↓ πτώσεις	ενικός
γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
ονομαστική	ὁ	μόνος	ἡ	μόνη	τὸ	μόνον
γενική	τοῦ	μόνου	τῆς	μόνης	τοῦ	μόνου
δοτική	τῷ	μόνῳ	τῇ	μόνῃ	τῷ	μόνῳ
αιτιατική	τὸν	μόνον	τὴν	μόνην	τὸ	μόνον
κλητική ὦ!		μόνε		μόνη		μόνον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	μόνοι	αἱ	μόναι	τὰ	μόνᾰ
γενική	τῶν	μόνων	τῶν	μόνων	τῶν	μόνων
δοτική	τοῖς	μόνοις	ταῖς	μόναις	τοῖς	μόνοις
αιτιατική	τοὺς	μόνους	τὰς	μόνᾱς	τὰ	μόνᾰ
κλητική ὦ!		μόνοι		μόναι		μόνᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	μόνω	τὼ	μόνᾱ	τὼ	μόνω
γεν-δοτ	τοῖν	μόνοιν	τοῖν	μόναιν	τοῖν	μόνοιν
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'μέγιστος' όπως «στρογγύλος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

μόνος < μόνϝος < πρωτοελληνική *monwos < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *mey- (μικρός).

ΔΦΑ : /mó.nos/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

μόνος, -η, ον

μόνος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
μόνος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.