φαλλός

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	φαλλός	οι	φαλλοί
γενική	του	φαλλού	των	φαλλών
αιτιατική	τον	φαλλό	τους	φαλλούς
κλητική		φαλλέ		φαλλοί
Κατηγορία όπως «ναός» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

φαλλός < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική φαλλός

Ουσιαστικό

φαλλός αρσενικό

1. (ανθρώπινο σώμα) το ανδρικό γεννητικό μόριο ή όργανο, το πέος

   ※  Οι παραστάσεις φαλλών δεν έπαψαν σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα. Η παλαιότερη παράσταση φαλλού σκαλισμένη σε κέρατο βίσωνα ανάγεται στις αρχές της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου (Ωρινάκεια, 33.000-26.000 χρόνια από σήμερα) και βρέθηκε τη Γαλλία στη βραχοσκεπή Blanchard des Roches, στο Sergead της Dordogne. (Νίνα Κυπαρίσση-Αποστολίκα, Τα Προϊστορικά κοσμήματα της Θεσσαλίας, Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2001, σελ. 58)

   ※  Η αφάνιση φαλλού του έθνους, δηλαδή η λανθάνουσα ταύτιση έθνους και φαλλού, αποτελεί τη μορφή που λαμβάνει ο ελληνισμός μέσα στην καβαφική ποίηση. Η απουσία του φαλλού μεταπλάθεται σε απουσία εθνικού λόγου, σε κενό πολιτισμικής θέσεως. (Μιχάλης Πιερής, Η ποίηση του κράματος: μοντερνισμός και διαπολιτισμικότητα στο έργο του Καβάφη, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2008, σελ. 26)

2. (στην αρχαιότητα) → δείτε τη λέξη φαλλός

Συνώνυμα

• πέος
• προφορικά: τσουτσούνι, τσουτσού
• χυδαία: πούτσος, ψωλή, ψώλος

Συγγενικά

• φαλλίτιδα
• φαλλικός
• φαλλοκρατία
• φαλλοφόρος

Μεταφράσεις

    φαλλός

αγγλικά : phallus (en), penis (en) αρχαία αιγυπτιακά: ˁḥnn γαλλικά : pénis (fr) ισπανικά : falo (es) ρουμανικά : falus (ro) τουρκικά : fallus (tr)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	φαλλός	οἱ	φαλλοί
γενική	τοῦ	φαλλοῦ	τῶν	φαλλῶν
δοτική	τῷ	φαλλῷ	τοῖς	φαλλοῖς
αιτιατική	τὸν	φαλλόν	τοὺς	φαλλούς
κλητική ὦ!		φαλλέ		φαλλοί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		φαλλώ
γεν-δοτ	τοῖν		φαλλοῖν
2η κλίση, Κατηγορία 'ναός' όπως «ναός» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

φαλλός < *φαλ-jο < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα που σήμαινε εξόγκωμα, κοινή στο "φαλή", φάλλαινα, φλέψ και το φρυγικό "βαλλίον" (πέος) όχι όμως και στο βάλανος. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές για άλλα συγγενικά.

Ουσιαστικό

φαλλός αρσενικό

1. (ανθρώπινο σώμα) το πέος, ο φαλλός

   ≈ συνώνυμα:  βαλλίον

2. μεγάλου μεγέθους ομοίωμα ανδρικού γεννητικού οργάνου σε στύση, που περιφερόταν σε πομπές εορτών προς τιμήν του Βάκχου

Παράγωγα

 ετυμολογικό πεδίο 
φαλλ- 

• ἐπίφαλλος
• φαλλαγωγεῖον
• φαλλαγώγια
• φαλλαγωγία
• φάλλαινα
• φάλλη
• φαλληφορέω
• φαλληφόρια (ουδέτερο πληθυντικός)
• φαλλήν
• φαλλικός
• φαλλίον (διαλεκτικό, επίδραση θρακοφρυγική)
• φαλλοβάτης
• φαλλοφορέω
• φαλλόφορος
• ἰθυφαλλικός
• ἰθύφαλλος
• πιφαλλίς
• σαρδανάφαλλος

Πηγές

• φαλλός - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• φαλλός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.