ωθώ

Από Βικιλεξικό
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δείτε επίσης: ὠθῶ

Ελληνικά (el)[επεξεργασία]

Ετυμολογία [επεξεργασία]

ωθώ < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική ὠθῶ, συνηρημένος τύπος του ὠθέω < ἔθω < πρωτοϊνδοευρωπαϊκής προέλευσης

Προφορά[επεξεργασία]

ΔΦΑ : /oˈθo/
τυπογραφικός συλλαβισμός: ω‐θώ

Ρήμα[επεξεργασία]

ωθώ, αόρ.: ώθησα, παθ.φωνή: ωθούμαι, μτχ.π.ε.: ωθούμενος, π.αόρ.: ωθήθηκα, μτχ.π.π.: (ωθημένος)[2]

  1. σπρώχνω
    Άλλες πόρτες στις τράπεζες ωθούνται και άλλες "έλκονται" κι όλο μπερδεύομαι και κάνω το αντίθετο από αυτό που λέει η πινακίδα
  2. (μεταφορικά) σπρώχνω κάποιον, τον οδηγώ να κάνει μία ενέργεια
    Η διδασκαλία του με ώθησε να επιλέξω τη φυσική σαν αντικείμενο των σπουδών μου.
    Με αυτά που γίνονται ωθούμαι στα άκρα
     συνώνυμα: εξωθώ → δείτε και τις λέξεις παρακινώ και προτρέπω

Συνώνυμα[επεξεργασία]

Αντώνυμα[επεξεργασία]

Εκφράσεις[επεξεργασία]

Συγγενικές λέξεις[επεξεργασία]

 ετυμολογικό πεδίο 
ωθ- 

Κλίση[επεξεργασία]

Παθητική μετοχή παρακειμένου, ωθημένος,[2] συνήθως σε σύνθετα, όπως απωθημένος, εξωθημένος, προωθημένος

Μεταφράσεις[επεξεργασία]

Αναφορές[επεξεργασία]

  1. «ωθώ» -  Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής. (1998) του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. 
  2. 2,0 2,1 Μπαμπινιώτης, Γεώργιος (2002). Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας (Βʹ έκδοση). Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας.  (Αʹ έκδοση: 1998)