-τρα

Νέα ελληνικά (el)

Προφορά

ΔΦΑ : /tɾa/

Ετυμολογία 1

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	-τρα	οι	-τρες
γενική	της	-τρας	των	-τρών
αιτιατική	τη(ν)	-τρα	τις	-τρες
κλητική		-τρα		-τρες
Συνήθως χωρίς γενική πληθυντικού.
Κατηγορία όπως «σοφία» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

-τρα < (κληρονομημένο) μεσαιωνική ελληνική -τρα < αρχαία ελληνική -τρια με αποβολή του ημιφώνου ανάμεσα σε [ɾ] και φωνήεν

Επίθημα

-τρα θηλυκό

1. επίθημα παραγωγής θηλυκών ουσιαστικών, που δηλώνουν ιδιότητα ή επάγγελμα, δραστηριότητα (συχνά σε οικείο ή λογοτενικό ύφος)
   1. είτε από αρσενικά σε -τής

      ζωοδότης > (ζωοδότρια) > ζωοδότρα

      υφαίνω > υφαντής > υφάντρια > υφάντρα

   2. είτε απευθείας από ρήμα

      μαγεύω > μαγεύτρα

2. επίθημα παραγωγής θηλυκών μεταρηματικών ουσιαστικών που δηλώνουν αντικείμενο ή συσκευή σχετικά με τη σημασία του ρήματος

   κρεμάω > κρεμάστρα

Συνώνυμα

• -ίστρα (από ρήματα σε -ίζω)

Παράγωγα

• Νεοελληνικές λέξεις με επίθημα -τρα στο Βικιλεξικό

Δείτε επίσης

• -τρια

Μεταφράσεις

    -τρα

Ετυμολογία 2

↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	τα	-τρα
γενική	των	-τρων
αιτιατική	τα	-τρα
κλητική		-τρα

-τρα < αρχαία ελληνική -τρα, πληθυντικός αριθμός του -τρον

Επίθημα

-τρα ουδέτερο στον πληθυντικό

• επίθημα παραγωγής ουδέτερων μεταρηματικών ουσιαστικών στον πληθυντικό που δηλώνουν χρηματικό ποσό σχετικό με τη σημασία του ρήματος

  διδάσκω > δίδακτρα

Ετυμολογία 3

-τρα: κλιτικός τύπος

Κλιτικός τύπος επιθήματος

-τρα ουδέτερο

• ονομαστική, αιτιατική και κλητική πληθυντικού του -τρο

  το στέγαστρο - τα στέγαστρα

Πηγές

• -τρα - Χαραλαμπάκης, Χριστόφορος (επιμέλεια) (2014). Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών.  (ψηφιοποιημένη έκδοση από το 2023, συντομογραφίες σύμβολα)

---

Μεσαιωνικά ελληνικά (gkm)

→ ζητούμενο λήμμα

Δείτε επίσης

• Μεσαιωνικές ελληνικές λέξεις με επίθημα -τρα στο Βικιλεξικό

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	-τρᾱ	αἱ	-τραι
γενική	τῆς	-τρᾱς	τῶν	-τρῶν
δοτική	τῇ	-τρᾳ	ταῖς	-τραις
αιτιατική	τὴν	-τρᾱν	τὰς	-τρᾱς
κλητική ὦ!		-τρᾱ		-τραι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		-τρᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		-τραιν
1η κλίση, ομάδα 'χώρα', Κατηγορία 'φαρέτρα' όπως «σοφία» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

-τρᾱ < (κληρονομημένο) πρωτοελληνική -trā < *(é)-treh₂ (θηλυκό γένος) < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *(é)-trom (> -τρον).

Προφορά

ΔΦΑ : /-tɾaː/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : -τρᾱ

Επίθημα

-τρᾱ, -τρᾱς και -έτρᾱ, -έτρᾱς θηλυκό

1. κατάληξη θηλυκών ουσιαστικών που δηλώνουν όργανο, μέσο, την χρήση του οποίου εκφράζει το βασικό θέμα

    χῠ- (χέω) + -τρᾱ > χύτρᾱ «πήλινο αγγείο για βράσιμο, αρχικά για χύσιμο»

    φᾰρ- (φέρω) + -έτρᾱ > φᾰρέτρᾱ «θήκη για μεταφορά (βελών)»

2. κατάληξη θηλυκών ουσιαστικών που δηλώνουν τόπο

    ὀρχήσ- (ὀρχέομαι «χορεύω») + -τρᾱ > ὀρχήστρᾱ «τόπος για χορό»

    ρίζα πᾰ- του πατήρ + -τρᾱ > πάτρᾱ «πατρική γη»

Δείτε επίσης

• Αρχαίες ελληνικές λέξεις με επίθημα -τρα στο Βικιλεξικό

Κλιτικός τύπος επιθήματος

-τρᾰ ουδέτερο

• ονομαστική, αιτιατική και κλητική πληθυντικού του -τρον

   φέρετρᾰ, πλῆκτρᾰ